تبلیغات
ناردونه - یکی بود یکی نبود
ناردونه

یکی بود یکی نبود     توی زمین و کهکشون     غیر از خدای مهربون        هیشکی خبردار نبود

یه روز که خیلی ابری بود        هوا دلش گرفته بود و آسمون رنگی نداشت         یه پرنده ی عجیب و رنگارنگ، یکهو از آسمون گذشت        برق پراش چه نوری داشت        ساز صداش چه کوکی داشت        اما چشاش ته ِ تهش یه رازی داشت

پرنده ی قصه ی ما         نامه رسون باغای بهشتی بود        روی گلدسته ی طاق آسمون خونه ای داشت        خبر می برد از همه جا واسه ی خدا        نشونی داشت از همه ی فرشته ها        کم که نبود!        محرم اسرار همه پیغومای خدایی بود!

اون روز ولی، یه پیغوم عجیبی داشت        باید میرفت دنبال شیطون سیاه        یه چیزی جا گذاشته بود اخه خدا تو قلب اون         یه نور پاک و بی نِشون        که زنده بود بین همه پلیدی های قلب اون        تا که براش باقی باشه تا هر زَمون        نشون برگشتن اون به خونه شون        بلکه یه روز        که از همه بَدا برید        بیاد به آغوش خدا        توبه کنه از گناها        آخه اونم یه وقتی یک فرشته بود!        کم که نبود!

خلاصه این پرنده ی قصه ی ما        اینوَرو گشت        اونوَرو گشت        آخر سر میون دشت        شیطونو دید که کله پا         دنبال آدما میگشت        که خوبا رو سیاه کنه        دلاشونو تباه کنه        رنجِشونو زیاد کنه

پرنده رفت یواش جلو        می خواست به قلب تاریکش نوک بزنه       که نور ِشو رها کنه        از قفس آزاد کنه       

اما شیطون ِ بَلای کَلّه پا         یهو پنجه در کشید و نعره زد:

« تو کجا، اینجا کجا؟!       پرنده ی زشت خدا !       واسه چی نوک می زنی به قلب من؟        تو خیال کردی که من مُردنی ام با این نوک حقیر ِ تو ؟!        من همه تنم پُر از زخم خداست        من همه دلم پر از زهر و بَلاست        من منم!         من که حاضر نشدم  جز به خودش به هیچ کسی سجده کنم...       تو که از بهشت میای        خون مسموم منو می خوای چیکار؟        برو برگرد به بهشت لعنتیت        برو راحتم بذار »

طفلکی خبر نداشت        که تو قلب تاریکش، چه گنجی داشت.        اون پرنده پرکشید و رفت هوا        موند شیطون و یه زخمِ بی دوا        درد و تنهایی و قلب پاره و دل سیاه        وقتی داشت زانو می زد روی زمین اون بی پناه         یهویی یه قطره خون، چکید به خاک و شد انار سرخ ما !!!

یکی بود یکی نبود      توی زمین و کهکشون      غیر از خدای مهربون        هیشکی خبردار نبود        که تو دلِ انار ما        انار سرخ قصه ها        چه ناردونه دختری بود!       

زشت یا قشنگ        پاک یا پلید        هیچ كسی خبر نداشت ...

 



شاعرانه:
چه پرده بود كه ابلیس پیش از این پرده / به سجده بام سماوات و ارض می پیمود
 



طبقه بندی: قصه های ناردونه، 
فرود آمده در تاریخ یکشنبه 21 خرداد 1391 توسط س.م | نظرات ()
درباره وبلاگ
تا همچون کودکان ساده نشوی
به ملکوت خدا راهت نیست // مسیح

تمامی نقاشی های این بلاگ طرح های دخترک نویسنده می باشد. هر گونه کپی برداری و استفاده از نقاشی ها آزاد است! تنها به شرط آنکه لبخندی بنشاند بر لبی.

.
» پست الکترونیک
» تماس با مدیر
» RSS
» ATOM
موضوعات
مطالب اخیر
» ...
آرشیو مطالب
نگارگر
پیوند ها
نظر سنجی
» كادر پست های پیشین را درهم ریخته می بینید؟




پیوند های روزانه
صفحات جانبی
ابر برچسب ها
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
كل مطالب : عدد
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :